Kibbeling

Afscheidskoers

Kibbeling
 
En zo werk je bij zes mensen, drie mannen en drie vrouwen, die met elkaar zijn verbonden door dezelfde diagnose: dementie.
 
Ik had geen enkele ervaring met dementerenden. Ik dacht, dat je op het moment van opname in een verpleeghuis je nauwelijks meer iets zou kunnen en er geen contact mogelijk is. De praktijk ziet er anders uit. Heel duidelijk zie ik dat de kern van de persoonlijkheid blijft. De treurnis die ik had verwacht, moet ik nog tegenkomen.
 
Een van de bewoners kent me zelfs bij naam. Hoezo kan iemand die dement is niets meer leren? Ook hier geldt: iedereen is verschillend en uniek. Mijn bewoners zijn aardig op leeftijd, de jongste is 75 en de oudste 93.
 
Het hoogtepunt van de dag in een verpleeghuis is het moment dat er wordt gegeten. Dat eten gebeurt gezamenlijk aan een grote tafel. Het is een echt gezin.
Afgelopen maandag was er markt in de buurt. En een viskraam, dus: kibbeling halen! Samen met een stagiaire even naar de markt. We namen ieder een heer mee uit de groep. Beiden in de rolstoel, met de jas aan en de pet op. We waren net een hoek om, of er vielen spatjes uit de lucht. En dat werden er meer. We verhoogden het tempo. En dat valt niet mee als 1 van de heren een steun van zijn rolstoel heeft gesloopt en daardoor zijn voet op de grond houdt. Maar met de ene voet op de andere moet het even lukken. De heren genoten van hun frisse neus die droog bleef onder de pet. Bij de markt aangekomen regende het echter serieus. Ik bleef met beide mannen schuilen onder een luifel, terwijl de stagiaire kibbeling ging halen. De ene man herkende enkele mensen en die groetten hem vrolijk terug. De andere man zat in zijn eigen wereld, in een tijd waarin er flink gewerkt moest worden en hij te maken had met diverse mensen waarover wel wat op te merken viel.
De kibbeling werd meegenomen op schoot, lekker warm. Beide heren moesten bij thuiskomst een droge broek. Maar er was 1 troost: Dit had een andere reden dan de gebruikelijke, want oudere heren en af en toe een ongelukje horen bij elkaar…

Delen: